Интервью

easterfestivalНа традиционной ежегодной пресс-конференции в Белом зале мэрии Валерий Гергиев презентовал программу XII Московского Пасхального фестиваля, который продлится в этом году с 5 по 16 мая.

Программу фестиваля посвятили 70-летию битвы на Курско-Орловской дуге, 200-летию Верди и Вагнера, чьи оперы прозвучат в Москве («Аттила», 3-й акт «Валькирии»), рождению Мариинки-2 и 100-летию «Весны священной» Игоря Стравинского (балет будет показан в Мариинке-2).

Новый рельеф фестиваля — участие детских хоров в программах Симфонического оркестра Мариинского театра под управлением Валерия Гергиева. По традиции оркестр проедет на Пасхальном поезде по России (14 городов). В общей сложности за 12 дней будут даны 90 концертов симфонической, камерной и звонильной программ. Главные акценты предстоящей в мае музыкальной декады обозначил сам Валерий Гергиев.

Пасхальный поезд

Пасхальный фестиваль за 12 лет набрал очень серьезный ход, я со своим большим коллективом побывал более чем в 50 регионах. В этом году мы решили сосредоточиться на двух направлениях: первое связано с событием 70-летней давности — Орловско-Курская дуга, одна из самых трагических и самых переломных страниц Второй мировой войны, по городам — Смоленск, Белгород, Орел, Тула, Курск, Брянск, мы проедем между Пасхальным воскресением, 5 мая, и праздником Победы 9 Мая. Почти все эти города оркестр Мариинского театра посетит впервые. А после 9 мая поедем на Волгу: Нижний Новгород, Кострома, Ярославль, Вологда, Череповец. Наконец, Петербург и Москва.

Важно петь хором

Важно восстановление огромного общенационального процесса «Россия поет». Я только что был на совещании у вице-премьера Ольги Голодец, мы говорили об оргвопросах: как вернуть великолепную российскую традицию — чтобы наши дети пели? Мы все вышли из детских хоров. Я помню и себя 8-9-летним мальчишкой, эти уроки, наши хоровые концерты. Тогда считалось важным не потерять это завоевание национальной культуры. Сейчас, мы в более свободном пространстве — при этом разбрасываемся национальными ценностями. Не в каждой школе есть хор, уроки музыки вообще не считаются предметом. Об этом мы говорили и на Совете по культуре у президента. Возможно, одной из первых кульминаций будет участие грандиозного юношеского и детского хора в открытии Олимпиады в Сочи. Читать далее…

Газета "Культура"Чаму харавыя спевы менш папулярныя за сольную эстраду ці футбол?

Харавое мастацтва — адно з самых даўнейшых. Яно надзвычай дэмакратычнае, бо не патрабуе наяўнасці музычных інструментаў. І падыходзіць нават самым вялікім баязліўцам: не абавязкова ж спяваць сола. Жартуюць, што яно можа прынесці поспех і тым, хто не мае ні слыху, ні голасу: маўляў, трэба толькі словы вывучыць і ў патрэбныя моманты спраўна адкрываць рот. Дык чаму ж яно не развіваецца ў нас належным чынам? Чаму такая жудасная прорва паміж высокім майстэрствам прафесійных калектываў, шырока прызнаных у замежжы, і масавымі спеўнымі традыцыямі, што размыліся да ўзроўню знікнення?

Шмат гадоў і нават дзесяцігоддзяў беларускія дзеячы культуры ды аматары марылі, каб у нас гэтак жа, як у Прыбалтыцы, было сваё “Спеўнае поле” — стадыён ці іншая даволі вялікая прастора, дзе могуць збірацца шматлікія харавыя калектывы краіны і ўсе ахвотныя, каб спяваць разам — адзіным магутным хорам усёй Беларусі. Захады па ўвасабленні такой ідэі рабіліся, і неаднойчы. Здавалася, вось яшчэ крыху — і… Чарговыя рэформы, праведзеныя ў сістэме адукацыі, выклікалі занепакоенасць. У некалькі заходаў былі скасаваны адладжаныя, здавалася б, прынцыпы агульнай музычнай падрыхтоўкі. Калі ў школах “з ухілам” заняткі хорам былі абавязковымі, дык цяпер іх сталі пераводзіць у форму факультатываў, да таго ж, платных. Знікла прэстыжнасць: яшчэ і насмяхацца могуць з таго, хто прагне спяваць не эстрадныя песні сола ці ў гурце, а харавую музыку розных напрамкаў.

Пра ўсё гэта і многае іншае вялася размова на “круглым стале”, дзе прысутнічалі дзеячы харавога мастацтва розных узроўняў. У абмеркаваннях узялі ўдзел Валерый АЎРАМЕНКА, прафесар, дэкан вакальна-харавога факультэта Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі; Алена ІСАЙКІНА, кіраўнік народнай харавой капэлы БНТУ; Алена ЛАЦАПНЁВА, кіраўнік Дзіцяча-юначага ўзорнага хору “Ліра” мінскай СШ № 66; Таццяна МАРОЗАВА, намеснік дырэктара па вучэбнай рабоце СШ № 133 г. Мінска; Альбіна ПЯКУЦЬКА, прафесар, загадчык кафедры харавога і вакальнага мастацтва Беларускага дзяжаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў; Вольга СЛАБОДЧЫКАВА, кіраўнік хору “Санорэ” сталічнай СШ № 133; Тамара СЛАБОДЧЫКАВА, дацэнт Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, кіраўнік харавой капэлы “Акадэмія” Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі; Аляксей СНІТКО, намеснік дырэктара па вучэбнай рабоце, кіраўнік хору “Concertino” Дзяржаўнага музычнага каледжа імя М.І. Глінкі, кіраўнік хору “Тоніка” Дзіцячай музычнай школы мастацтваў № 1 г. Мінска; Яўген ЯФІМАЎ, саліст харавой капэлы “Акадэмія” НАН Беларусі.Читать далее…

М.П. ДриневскийАўтарскія навацыі да песні

29 лютага, акурат у дзень сваіх народзін, калі 60 гадоў таму быў падпісаны Указ аб заснаванні дзяржаўнага калектыву, Нацыянальны акадэмічны народны хор імя Г.Цітовіча адзначыць юбілей святочным канцэртам у Беларускай дзяржаўнай філармоніі. Напярэдадні ж мы размаўляем з мастацкім кіраўніком калектыву — народным артыстам краіны, прафесарам Міхасём ДРЫНЕЎСКІМ і ўдзельнікамі яго славутага хору.

— Кажуць, усе песні, адшуканыя ў народзе, ужо апрацаваны, і неаднойчы. Засталіся хіба новыя, аўтарскія, якія складаюцца сёння. Што будзеце рабіць, калі старадаўні фальклор скончыцца? Можа, менавіта таму і пашыраеце рэпертуар? Царкоўныя творы далучылі, музыку беларускіх кампазітараў…

— Як гэта «фальклор скончыцца»? Гэта ж невычэрпная крыніца таленту і мудрасці народу! Таму хопіць тых песень на доўгія гады. Можа, наадварот: не ўсё і трэба браць — толькі лепшае. А час ідзе — і хочацца, здараецца, апрацаваць песню іначай. І ў нас так было, што да адной і той жа песні за 60 гадоў звярталіся не раз. Але да такіх апрацовак трэба падыходзіць з чыстымі рукамі і чыстай душой, а не адно са сваімі творчымі амбіцыямі, каб, пры ўсёй празе да навацый, не загубіць душу самой песні. Царкоўныя ж творы мы спяваем як «хобі», тройчы ўдзельнічалі ў духоўных фестывалях — і тройчы атрымлівалі Гран-пры. Ведаеце, чым больш мы паглыбляемся ў царкоўную музыку, тым больш адкрываем для сябе… народную песню. Гэтыя два кірункі былі на Беларусі больш блізкімі адзін да аднаго, чым дзе. Спяваем мы, дарэчы, і песні іншых народаў. Звычайна, выпраўляючыся на гастролі, рыхтуем хаця б адну песню на той мове, куды едзем. У юбілейным канцэрце, да прыкладу, будзе і народная карэйская песня, якую мы выконвалі на тамтэйшым фестывалі яшчэ ў 1989 годзе і атрымалі ў выніку тры галоўныя прызы. Тройчы былі ў Кітаі, паездка туды плануецца і сёлета. Але там мы спявалі — «Кацюшу». Праўда, па-кітайску. І нам падпявалі!Читать далее…

Нина Иосифовна Ломанович Гостьей программы «Личное дело» (ведущий — Андрей Вайткун) стала Нина Иосифовна Ломанович — народная артистка Беларуси, главный хормейстер Национального академического Большого театра оперы и балета Республики Беларусь, преподаватель кафедры хорового дирижирования Белорусской государственной академии музыки, возглавляющая один из ведущих хоровых коллективов республики уже более 18 лет.

Разговор затронул темы творчества, профессии хормейстера, взаимоотношений с артистами, а также вопросы работы с хором Большого театра, учитывая специфику функционирования и традиции этого коллектива.
Читать далее…

Дриневский М. П.Сваю будучую прафесiю дырыжора Мiхаiл Дрынеўскi – народны артыст Беларусi, прафесар, мастацкi кiраўнiк Нацыянальнага акадэмiчнага народнага хору iмя Г.I. Цiтовiча — пачаў асвойваць з дзяцiнства.

Ужо 13-гадовым хлопчыкам кiраваў калгасным хорам у роднай вёсцы Тонеж колiшняга Тураўскага, а цяпер Лельчыцкага раёна. Блiжэй да 10-га класа пад кiраўнiцтвам юнага талента былi адразу два харавыя калектывы – калгасны i школьны. Прычым абодва мелi вялiкi поспех, слава пра iх грымела далёка па раёне. Спявалi ў Тонежы сапраўды хораша — i моладзь, i дарослыя. Як прыгадвае Мiхаiл Дрынеўскi, песнi гучалi з вечара да ранку, нягледзячы на цяжкую сялянскую працу. Нездарма ж з лёгкай рукi паэта Адама Русака гэтую палескую вёску празвалi салаўiным берагам.

— Мiхаiл Паўлавiч, разам з песеннай славай ваша вёска мае i трагiчны ваенны лёс…

— Так. У 1943-м, якраз на Каляды, з 6-га на 7 студзеня, немцы сагналi ў царкву 261 жыхара i падпалiлi… Зараз на гэтым месцы ў Тонежы ў памяць пра тых, хто быў бязвiнна загублены, будуецца новая царква.Читать далее…